ایـــنــجـــــــا پــــــرنــــــــده ای لانـــــــــه کـــــــــــرده

تـــــــــــــــــابـــــــــــــــــــمانـــــــد ســـــالــــهـــــــــا

سلام فصل من...

کلام من چیست ؟!!

هیچ...........!!!

دلتنگ ضربه های تیشه ی فرهادم

نبرد عشق با سنگ

و سکوتی که زیر صدای ضربه ها فریاد شد:

                  آهای آدمها ، عشق این اینست

                                  نبرد با جهانی دلسنگ ...

 

سلام زمستان

                  فصل من

+   مـــحــــمــــــد ; ۱:۱۸ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱۳۸٧/۱٠/۱

 

بغضم می سوزاند

                       اگر فریاد نشود

و کسی نیست ، که بداند

                       دردم چیست ...

+   مـــحــــمــــــد ; ۱٠:٥٥ ‎ب.ظ ; شنبه ۱۳۸٧/٩/٢۳

دست در گردن بغض (چند نوشته کوتاه)

حس و حال گوش کردن نداشتم .

او می گفت :‌

"به خودت بیا .

خودت مهم تری یا اون ؟

اون دیگه تو زندگی تو نیست .

رفته ...

می فهمی ؟!!"

گوشم را به زور به تلفن چسابنده بودم .

اما دلم بازی می کرد . فرفره ی چند رنگ باران را می چرخاندم و کودکانه از رقص رنگهایش لذت می بردم.

آخ چه قدر لذت به خودم بدهکارم ...

------------------------------------------------------------------

دختر زیبا

کودکانه دوستت دارم...

------------------------------------------------------------------

احساس غریب دوست داشتن ،‌ زمانی ناب می شود ،‌ که قادر به بیانش نیستی ...

اما درست آن زمان است که باید باهر چه نیروست فریاد بزنی : به آبی آسمان قسم ، دوستت دارم ...

------------------------------------------------------------------

نگاه کردم .

به زلایی آب ،‌

به آبی آسمان ،‌

به سفیدی ابرها ،‌

به شبنم پاک روی برگها

به سختی سنگ و بی ریایی گاز اکسی‍‍ژن ، که بی دیدن ما ،‌ کل زمین را جان می بخشد .

چقدر احمق هستم ، که می بینم و نمی فهمم ،که خدایی هم هست !!

------------------------------------------------------------------

دل گرفته بود ...

عکس کودکی را دیدم که قورباغه ای زشت را عاشقانه در آغوش گرفته بود .

چقدر خجالت کشیدم ...

کاش می فهمیدم زندگی زیر پوست آن کودکان چه جریان شیرینی دارد ...

آخ خدایا،

چقدر لذت به خودم بدهکارم .

------------------------------------------------------------------

ور در آخر

          کنار بغضم نشستم و دست در گردن هم ،‌

                                                ساعتی گریه کردیم ...

وقتی برخواستیم ،

                      ‌آسمان شب ،‌

                                           آبی بود !!

------------------------------------------------------------------

+   مـــحــــمــــــد ; ۸:٤٩ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۱۳۸٧/٩/٢٠

زندان دل

نه دامیست ، نه زنجیر

                           همه بسته چراییم ؟!!

چه بند است ، چه زنجیر ؟

                           که برپاست ، خدایا ؟؟؟!!!

+   مـــحــــمــــــد ; ٧:۱٧ ‎ق.ظ ; جمعه ۱۳۸٧/٩/۱٥

زشت و زیبا

همیشه زشتی ها عریان و

                               زیباییست، پنهان

زیبایی را عریان باید و

                                زشتی را پنهان 

+   مـــحــــمــــــد ; ٥:٢٢ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۱۳۸٧/٩/۱۳

لغات تکراری !!

هر بار که قلم بر می دارم

به دنبال نوشتن ناگفته هایم هستم

اما افسوس که لغات ،‌ معنای جدید ندارند !!

+   مـــحــــمــــــد ; ۱٢:٤۳ ‎ق.ظ ; جمعه ۱۳۸٧/٩/۸

نگاه

نگاه کردن را دوست دارم

زیرا یافتن هر نشانه

مانند تولد دوباره است

+   مـــحــــمــــــد ; ۱٠:٠٦ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۱۳۸٧/٩/٧

گل سرخ

پیش از آنکه ببارد،

                 زمین غمگین بود.

همه جا خشک و دل و عشق و نگاهم ،

                                 همگی سنگین بود.

" عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت"

جام می در کف خود ،‌

                    بجز مرگ ،

                               دگر هیچ نداشت .

آسمان تاب نیاورد دگر ، ‌

                 غوغا کرد.

رعد از عرش بیامد ،‌

                 زمین سوزان شد.

ابر بیامد،‌ ببارید ،‌

                 زمین احیا شد.

گل سرخ برویید ،‌

                 عالمی حیران شد .

بادی از شرق بیامد

                  وعده گاه عشاق ،

‌                                   به جهان پیدا شد .

+   مـــحــــمــــــد ; ۱٢:۳٧ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۱۳۸٧/٩/٦

سلام

سلام

خیلی وقته ننوشتم ،‌ آخه نمی تونستم . امروز هم به پیشنهاد عزیز دلم تمرینی کردم تا ادب بشم .

داستان کوتاه زیر بداهه و پر از اشکاله . به بزرگواری خودتون ببخشید .چشمک

+   مـــحــــمــــــد ; ۱٢:٥٩ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۱۳۸٧/٩/٥

من و آینه

وقتی به خونه رسید. نفس نفس می زد .

اونقدر عصبی بود ، که انگار یه چند نفری رو تو راه تیکه پاره کرده .

دستاش می لرزید . صورتش سرخ شده و مرتب زیر لب زمزمه می کرد . کاپشنشو پرت کرد رو تخت خواب و در کمد رو ٬ سر راهش محکم به هم کوبید .

حوصله هیچ کاری نداشت .

مرتب دور اتاق راه می رفت و گهگاه آروم پرده رو کنار می زد و به کوچه نگاهی می کرد.

با اینکه بخاری روشن بود. اما هنوز می لرزید .

یه دفعه رفت یه گوشه کز کرد و سرش رو بین دستاش گرفت .

چند تا نفس عمیق کشید ، اما فایده نداشت .

سرشو که بالا اوورد چشاش سیخ اشک بود.

هق هق ، آرومش نکرد .

حالا دیگه بلند بلند زار می زد .

حال خودشو نمی فهمید .

فقط مثل بچه ها نشسته بود و گریه می کرد . اونقدر ناله کرد که حالش به هم خورد .

رفت تو توالت و هر چی از صبح خورده بود ٬‌ بالا اوورد.

آبی به صورتش زد و اومد نشست رو تخت.

بهش گفتم :‌چه مرگته ؟

هیچی نگفت .

بهش گفتم :‌به من نگاه کن .

سرشو به طرف دیگه چرخوند .

داشت دیوونم می کرد .

نمی فهمیدم چرا اینقدر ناراحته .

آروم صداش کردمو و گفتم :‌باز چی شده ؟

سرشو بلند کرد و نگاه غضب آلودی بهم کردو دوباره سرشو انداخت پایین .

بهش گفتم :‌ حرف بزن ،‌

هیچی نگفت .

سرش داد کشیدم :‌ چه مرگته ،‌ باز عشق و حالتو بیرون کردی و غم غصهَ تو باسه خونه اووردی ؟

بلند شد رفت تو پذیرایی و در رو گروپی زد به هم .

روی مبل نشست .

بهش گفتم :‌ ببخشید . خوبه ؟ حالا بگو چی شده .

نفس عمیقی کشید٬ اما هیچی نگفت .

عصبانی شدم و گفتم : می دونی چیه ،‌تو خودتم نمی دونی چه مرگته،

خسته نشدی از بس حرص و جوش الکی خوردی ؟

خوب دوسش داری که داری ،‌ به درک ٬ وقتی آدم حسابت نمی کنه ،‌باید بیای و دق و دلی تو سر من خالی کنی ؟

فکر می کنی اگه بفهمه اینکارو با من بکنی میاد و به پات می افته ؟

بد بخت...

با حرص بلند شد ٬ گلدون روی عسلی رو برداشت و محکم به آینه کوبید.

آینه شکست و کل پذیرایی پر از شیشه خرده شد .

ایستاد و نفس نفس زنان به قاب خالی آینه نگاه کرد .

اما می دونستم هنوز دلش خنک نشده .

می دونستم که باز می یاد تو اتاق خواب .

می دونستم میاد ، اما بازم به من نگاه نمی کنه .

آخه خیلی وقت بودکه تو هیچ آینه ای ، به خودش نگاه نمی کرد.

+   مـــحــــمــــــد ; ۱٢:۱٧ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۱۳۸٧/٩/٥

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir