ایـــنــجـــــــا پــــــرنــــــــده ای لانـــــــــه کـــــــــــرده

تـــــــــــــــــابـــــــــــــــــــمانـــــــد ســـــالــــهـــــــــا

گل سرخ

پیش از آنکه ببارد،

                 زمین غمگین بود.

همه جا خشک و دل و عشق و نگاهم ،

                                 همگی سنگین بود.

" عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت"

جام می در کف خود ،‌

                    بجز مرگ ،

                               دگر هیچ نداشت .

آسمان تاب نیاورد دگر ، ‌

                 غوغا کرد.

رعد از عرش بیامد ،‌

                 زمین سوزان شد.

ابر بیامد،‌ ببارید ،‌

                 زمین احیا شد.

گل سرخ برویید ،‌

                 عالمی حیران شد .

بادی از شرق بیامد

                  وعده گاه عشاق ،

‌                                   به جهان پیدا شد .

+   مـــحــــمــــــد ; ۱٢:۳٧ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۱۳۸٧/٩/٦

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir