ایـــنــجـــــــا پــــــرنــــــــده ای لانـــــــــه کـــــــــــرده

تـــــــــــــــــابـــــــــــــــــــمانـــــــد ســـــالــــهـــــــــا

من و یه آسمون تنهایی

وقتی که تو می رفتی        پناه من خدا بود    

 نگاه من برزمین            اشکهام دیدنی بود

نمی دونم کجایی         با کی هم صدایی

خوشحالی و می خندی      یا با ما هم نوایی

دلم با قاب عکساس           کلام من یا خداست

نوشتم یادگاری                    از روز و روزگاری

که دستات مال من بود          قلبت پناه من بود

لبت روی لب من                   چشات خدای من بود

سرت روی شونه هام           حرفت مراد من بود

ادامه این شعرم که طولانی ترین شعرم هم هست ایشا.ا.. هر وقت حالم بهتر شد براتون می نویسم .

شاید هم هیچ وقت ...

+   مـــحــــمــــــد ; ٩:۳٧ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۱۳۸٥/٥/۱٧

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir