ایـــنــجـــــــا پــــــرنــــــــده ای لانـــــــــه کـــــــــــرده

تـــــــــــــــــابـــــــــــــــــــمانـــــــد ســـــالــــهـــــــــا

لطافت

شاید زیبا ترین شعری که در تمام عمرم شنیدم این غزل زیر باشه . زیبایی و لطافت این غزل بی همتاست .

اگه تونستین شاعرش رو بشناسین جایزه دارین !

یاد ایامی که خوردم باده ها با چنگ و نی

                        جام می دردست من مینای می دردست وی

در کنارآیی خــزان ما زند رنگ بــــــهار

                        ور نیایی فـرودین افســـــرده تر گـردد ز دی

بی تو جان من چون آن سازی که تارش درگسست

                        در حضور از سینه من نغمه خیزد پـی به پـی

زنده کن باز آن محبت را که در نیروی او

                        بـوریـای ره نشـینی درفتد با تخـــت کـــی

آنچه من در بزم شوق آورده ام دانی که چیست

                        یک چمن گل، یک نیستان ناله، یک خم خانه می

دوستان خرم که از ره رسید آواره ای

                        من پریشان جاده های علم ودانش کرده طی

+   مـــحــــمــــــد ; ٢:۳٧ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ۱۳۸٥/٥/٢٦

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir