ایـــنــجـــــــا پــــــرنــــــــده ای لانـــــــــه کـــــــــــرده

تـــــــــــــــــابـــــــــــــــــــمانـــــــد ســـــالــــهـــــــــا

وعده ديدار با غزل

غزلم

می دانم ، اما ،

نمی دانی که می دانم .

بی سبب ، بیهوده ،  خسته و درمانده به آغاز کدامین طلوع خورشید چشم دوخته ای ؟

غزلم...

به شیرینی اولین بوسۀ پنهانیت قسم که خورشید فردا ، همان خورشید دیروزو امروزیست ، اما ...می دانم ...

می دانم که می آید

در روزی که آفتابش رنگی دگر دارد ...

آسمانش بی نهایت آبیست و هر ذره از خاکش گویی که با مشک و عنبر درآمیخته .

روزی که آن همه انتظار به پایان رسیده و عاشقان عدلش چشم امید به دستان پرتوان او دوخته اند .

آن روز ، روز وداع تو

روز سلام ماست .

او می آید و ما می رویم .

با هم ...

به افق بی کران آسمان ،

                                    آسمانی  به پاکی قلب تو و به زلالی احساست ...

+   مـــحــــمــــــد ; ۱:۱۳ ‎ق.ظ ; جمعه ۱۳۸٥/٦/۱٧

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir